Rumbo a Barcelona. Rumbo al mar. Dejo por cuatro días mi nueva ciudad para sentir que todo sigue igual, para ver que aunque esté lejos nada cambia. Es una extraña necesidad que me obliga a tener siempre un billete de vuelta, mientras pueda... Catorce años de idas y venidas siguen sin dejar que mi coraza se vuelva del todo real, que sea fuerte sólo en apariencia. Catorce años dejando atrás muchas cosas y dándome cuenta que a veces pierdes y otras ganas. Que nunca se me va a quitar el miedo escénico, el nudo en el estómago cuando estoy en el avión. Cuando despego de un lugar que quiero, cuando desde el aire me abruman los buenos recuerdos. Aprendo a valorar lo que me rodea, aquí, allí y en todos lados. Aprendo a ver que aquellos que te quieren siguen ahí y que el mar no se mueve de sitio. Que voy creciendo, que llego a la vida adulta, que en esta vida todo cuenta y que con quien más tienes que aprender a contar es contigo mismo. Que “la posibilidad de realizar un sueño es lo que hace que la vida sea interesante” y que cada pequeña meta es un nuevo reto que te empuja al agua... Que cada canción tiene un momento y que cada vez que la escuches vas a volver a vivirlo. Que los pequeños momentos te hacen conocer, apreciar y querer a las personas... Que hay que saber hablar y callar. Que no todo se expresa con palabras pero que a veces hay que esforzarse por racionalizar con frases los sentimientos... Que la vida son encuentros. Que quiero que mi vida siga llena de idas y venidas.
Friday, September 21, 2007
Subscribe to:
Post Comments (Atom)


1 comment:
he llegit tot el que has escrit des de l'agost i no em cansaré de repetir-ho: tens un do per la paraula. tens alguna cosa que fa que quan llegeixo el que escrius viatgi a un món meravellós, fantàstic i ple de noves i estimulants experiències, una vivència emocionant i enfortidora que m'ajuda a recapacitar sobre les petites coses de la vida i reafirmar-me el que penso cada dia quan em llevo: és un nou dia, CARPE DIEM!
sé que les coses han de seguir el transcurs del temps i que tot tornarà al seu lloc quan sigui el moment. fins llavors, et desitjo que tinguis sort, i que trobis el que t'ha mancat en mi...
segueixò pensant en tu mònica, i em sap greu tot el que ha passat, però enten que necessitava dir-te el que inconscientment em rossegava després de tants anys. no et tinc rencor, però crec que som massa diferents i encara no hem trobat l'equilibri. espero que algun dia això canvii.
la vida és bonica però de vegades complicada, tant se val...
Post a Comment